De wekelijkse column van Eline!

De knuffeltjes van Opa

Het is vrijdagochtend. En met een kop koffie kijk ik vanachter mijn laptop door het raam. Ik had al een aantal ideeën voor een leuke column, maar de gebeurtenissen van afgelopen dinsdag blijven maar door mijn hoofd spelen.

14 juni, een dag als alle andere voor velen van ons. Maar niet voor die ene Opa. Het is vandaag precies 10 jaar geleden dat zijn twee kleinkinderen zijn vermoord.

Onder invloed van alcohol en cocaïne voltrok zich in een woning in Purmer-Noord een drama. Met als slachtoffertjes zijn twee jonge kleinkinderen. En als dader zijn stiefdochter. Romy (bijna 2) en Daniël (5 maanden) werden door hun moeder door tientallen messteken om het leven gebracht.

Ieder jaar op 14 juni richt Opa voor de deur van die woning een klein monumentje op. Een steen met de namen van de kinderen en hun sterfdag. Kaarsjes. Knuffels. Ook afgelopen dinsdag maakte Opa zijn gang naar deze plek, dit jaar voor de laatste keer.

10 jaar is een waardige afsluiting. Maar ook de bittere nasmaak die deze dag ieder jaar weer heeft, zal in deze beslissing hebben meegespeeld. Als Opa -figuurlijk gesproken- de straat nog niet uit is, wordt er door een van de buren Handhaving gebeld. Ook dit jaar gebeurde dat weer. Een uur? Misschien twee? Onder toeziend oog van twee ambtenaren verdwijnt het monumentje van Opa in een kliko. Met alleen de stoeptegel met namen als stille getuige van een onbeschrijfelijk verlies van deze man.

De verontwaardiging verspreidde zich snel via het internet. En gedurende de middag en de avond vulde het monumentje zich weer met kaarsjes en knuffels. Ditmaal niet van Opa, maar van onbekende buurtbewoners.

Toestemming voor een permanent monumentje heeft Opa van de gemeente niet gekregen. En wat gun ik deze man en zijn twee kleinkinderen een mooie permanente stoeptegel. En kaarsjes, knuffels en bloemen die er dagen of weken blijven staan.

Een vriendinnetje van mij schreef vanmorgen – in een hele andere context -: “De kracht van Facebook is dat het mensen samenbrengt en dat zie je ook nu weer gebeuren!”. Laat ik dat maar als lichtpuntje in mijn gedachten houden. Ik hoor net dat nu, 3 dagen later, alle knuffeltjes en kaarsjes er nog staan. Afgelopen dinsdag zijn Romy en Daniël met meer mensen herdacht dan dat de afgelopen jaren het geval was. Dankzij de social media. En dankzij de knuffeltjes van Opa.

Kopfoto: Mariëtte Boering.

Volg en vind ons leuk op Facebook

1 Comment

  1. De gemeente moet niet zo zeuren er moet gewoon een gedenksteentje komen en voor die fijne buurtbewoner wat heeft U zich misdragen zeg bah.
    Mooi geschreven en ja ik was er ’s avonds bij.
    Sterkte voor de lieve Opa.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*