De wereld van Lisette – Zulu style

Purmerend – In “De wereld van Lisette” neemt Lisette van Oostrom ons mee in haar wereld. Lisette en haar gezin wonen in hartje Purmerend. Haar man Michel is eigenaar van Franzen op de Kaasmarkt. Ze hebben twee kinderen: de 14-jarige adoptiedochter Jemi en dochter Yara van 11. De wereld van Lisette  wordt op zondag gepubliceerd.

De komende weken volgen we Lisette tijdens de reis de ze deze lente met haar gezin maakte naar de geboortegrond van Jemi, om uiteindelijk het weeshuis te bezoeken waar Jemi de eerste periode van haar leven doorbracht. De reis van nu zetten we af tegen de reis van 2006, toen het stel Jemi op mocht halen. Onder dit artikel vindt u de eerdere artikelen uit de reeks “De wereld van Lisette”.

De afgelopen twee dagen waren we in st. Lucia. In de provincie kwazulu natal. Dit is ook de plek waar de familie van jemi vandaan komt. Jemi is een afstammeling van de zulu’s.Van de 75 procent zwarte mensen die hier wonen in zuid-afrika spreekt 25 procent vd mensen de zulu taal. De overige zwarte mensen spreken andere dialecten maar ze kunnen elkaar verstaan. Ook zijn engels en afrikaans (oud hollands) voertalen.

In kwazulu natal valt op dat de mensen niet erg vriendelijk zijn. We zijn de eerste dag gestopt bij een winkelcentrum waar de zwarte mensen ons voornamelijk minachtend bekeken. We voelden ons voor het eerst niet fijn hier. Jemi zei later dat ze anders naar haar keken! Er lopen hier bijna geen blanke mensen alleen toeristen. Dit is echt het land van de oorspronkelijke bevolking en dat lieten ze duidelijk blijken.

De camping kwz wildlife hier is 2 minuten lopen van het strand en de minste tot nu toe. Geen faciliteiten of gebrekkige. We hebben al twee dagen geen stroom. En ivm het watertekort is er alleen 2 uur water in de ochtend en avond. Het water is geel en komt uit grote opslagtonnen. Ik heb alleen een handwas gedaan hier maar niet gedoucht. Leek me niet echt gezond.

 

Het land van de nijlpaarden en krokodillen

Wat wel heel leuk is, zijn de aapjes op de camping. Wat een brutaaltjes! Bij het ontbijt buiten zaten ze overal om ons heen, te azen op ons eten. Je moet hier alle deuren en luiken gesloten houden anders zitten ze binnen. Dit is ook het land van de nijlpaarden en krokodillen. Ze lopen soms zelfs in de avond door de hoofdstraat!

Ook zijn we de afgelopen twee dagen in de avond uit eten geweest. Lekker vis gegeten. We kwamen onderweg nog een slang tegen, brrr. De dag hebben we afgesloten met een gezellige borrel met onze nederlandse buren hier op de camping. Nederlanders, je komt ze ook overal tegen!

 

 

Adoptiereis 2006 – Slapen

Tjonge, wat is een nacht toch lang als je bijna niet slaapt. Wij dachten slim te zijn. Jemi had dus vreselijke luiers. Nu krijgt ze wel 70 ml lijnzaadolie per dag en dat laxeert! Dus we dachten het kan ook wel wat minder met die olie. Maar die olie werkt dus ook op haar huid. Dus vannacht had ze een vreselijke kriebel aan haar benen. Nou slaapt ze met sokken om haar handen maar was ze haar huid evengoed aardig aan het stukkrabben. Dan is er maar een oplossing.Tussen ons in slapen zodat we haar in de gaten kunnen houden. Maar het bed is maar 1.60m breed. Nu hebben we dus overal spierpijn en werden we alledrie chagerijnig wakker. Ik mocht blijven liggen van Mich en om negen nam ik jemi over en ging mich nog even naar bed. Zo voelt het dus om een kind te hebben! Nee geintje, die smile is niet van ons gezicht af te krijgen. Gisteren heeft Jemi ons heel wat lachjes geschonken en hebben we flink met haar gespeeld.

Ze was heel ontspannen. Om een uur of 5 wordt ze knorrig (zoals zoveel kinderen). Als ze iets niet wil dan maakt ze een geluidje. Zo’n black mama geluid, moeilijk na te doen, zoiets als eh eh en met zo’n airtje. Om je dood te lachen! Vanmiddag zijn we een paar uurtjes gaan shoppen. Kinderkleertjes en speelgoedjes, erg leuk

We hadden heel veel bekijks. Op een gegeven moment zaten we eventjes en kwam een gekleurde mevrouw naast ons zitten. Zij stelde zoveel vragen en zei toen dat ze zelf ook een kindje wilde adopteren maar dat ze het best eng vond. Toen ze weg ging gaf ze mij een stevige hand en zei:god bless you. De tranen sprongen in mijn ogen, zo welgemeend en de reden van haar twijfels kennende. Dit is een moeilijk land. Alles is hier zo tegenstrijdig. Het moet voor de mensen soms niet meevallen hier te wonen. Dat zeggen ze zelf ook. Nou, morgen zullen we proberen nog wat foto’s te plaatsen, voor nu liefs Michel en Lisette  ps. ze heeft ma gezegd toen ik wegliep.

 

 

Eerdere artikelen uit deze reeks vindt u hier.

Regio Media TV

Schrijf u in voor onze nieuwsbrief

Elke vrijdag om 12:00 uur in uw mailbox.

Laatst binnengekomen

Volg en vind ons leuk op Facebook

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*