Goed dat de opdracht is teruggegeven. Chapeau. De informateurs zagen kennelijk op tijd wat iedereen met een beetje politiek gevoel allang kon zien: dit was geen open verkenning meer, maar een proces dat langzaam werd dichtgesmeerd met wantrouwen, groepsvorming en bestuurlijke kapsones. En dan moet je niet blijven doen alsof er met nog een ronde koffie, nog wat ernstige blikken en een handvol proceswoorden ineens wél iets opengebroken wordt. Dan moet je stoppen. Dat is gebeurd. Terecht.
Laten we vooral gewoon benoemen wie dat blok vormen. Dat zijn GroenLinks-PvdA, VVD Purmerend, D66 Purmerend en AOV. Die partijen kozen ervoor om niet langer als afzonderlijke gesprekspartners mee te doen, maar als front. Prima, dat mag. Politiek is geen peuterspeelzaal en niemand is verplicht los van elkaar de kamer binnen te lopen. Maar zodra je jezelf als blok opstelt, moet je niet meer doen alsof je deelneemt aan een open verkenning. Dan bén je het blok. Dan bén je de dichtgetimmerde opstelling. Dan bén je het probleem van het proces.
En dan is het helemaal niet gek dat informateurs denken: zoek het dan ook maar uit met je blok. Want ondertussen ligt er gewoon een andere politieke werkelijkheid. Een meerderheid is namelijk ook mogelijk met Stadspartij-Beemster Polder Partij, FVD, Gemeentebelangen, PB21, Partij voor Purmerend en Lijst Melvin Smid. Samen goed voor 20 van de 37 zetels. Dat is geen wensdroom, geen proefballon en geen hogere bestuurskunde. Dat is gewoon een meerderheid. Een echte. Met cijfers. Met zetels. Met rekenwerk dat zelfs zonder rookmachine en politieke toneelverlichting overeind blijft.
Dus als de opdracht is teruggegeven, dan moet die ook gewoon terug naar de Stadspartij-Beemster Polder Partij. Grootste partij, meeste zetels, dus logisch als eerste weer aan zet. Niet opnieuw eerst om de blokkade heen dansen. Niet opnieuw doen alsof partijen die het proces hebben vastgezet ineens weer vanzelfsprekende spil van de volgende ronde zijn. Gewoon terug naar de grootste partij en dan praten met de partijen waarmee op papier een meerderheid mogelijk is.
Of dat gaat werken? Geen idee. Maar dat zien we dan wel. Dat is namelijk nog altijd beter dan blijven hangen in een mislukte verkenning die al stonk naar bestuurlijk toneel voordat de aftiteling begonnen was. En laten we vooral ook niet doen alsof Purmerend intussen stilvalt. De stad loopt gewoon door. De lichten blijven branden. De dossiers schuiven door. De ambtelijke organisatie doet gewoon haar werk. Daar zorgt onze Ellen wel voor. Purmerend verdwijnt heus niet spontaan in een bestuurlijke mistwolk omdat een paar partijen zichzelf in een blok hebben gevouwen en daar vervolgens heel gewichtig bij kijken.
Dat is misschien nog wel het meest pijnlijke van alles. De mensen die het echte werk doen, doen het gewoon. De stad draait. Het stadhuis draait. De uitvoering draait. Terwijl een deel van de politiek zich gedraagt alsof blokkeren ook een bestuursstijl is en alsof een dichtgetimmerd front hetzelfde is als leiderschap.
Dat is het natuurlijk niet. Want daar zit misschien nog wel de grootste grap van dit hele verhaal. Altijd weer die warme leus: “iedereen doet ertoe”. Prachtig. Je zou er bijna een traan van in je oog krijgen. Iedereen doet ertoe. Tot er macht verdeeld moet worden. Tot er stoelen tellen. Tot er blokken ontstaan. Dan blijkt ineens vooral het eigen clubje ertoe te doen, en de rest mag toekijken hoe de slogan in realtime verandert in politiek verpakkingsmateriaal.
Inwoners zien dat heus wel. Die zien echt wel het verschil tussen samenwerken en samenklonteren. Die horen echt wel wanneer “iedereen doet ertoe” in werkelijkheid betekent: iedereen doet ertoe, behalve als het ons niet uitkomt. En juist daarom was het goed dat de informateurs de map hebben dichtgeslagen. Chapeau. Soms is stoppen het enige serieuze dat nog overblijft in een proces waarin de schijn belangrijker is geworden dan de inhoud.
Purmerend moet nu gewoon verder. Zonder theater. Zonder groepskramp. Zonder nog een ronde bestuurlijke schijnheiligheid in nette jasjes. De Stadspartij moet aan tafel met de partijen waarmee een meerderheid mogelijk is. En of dat lekker loopt, of dat schuurt, of dat lastig wordt, zien we dan wel. Daar is politiek namelijk voor. Niet voor blokkades, niet voor toneel, niet voor opgeblazen groepsvorming, maar voor besturen.
En tegen het blok zou ik zeggen: veel plezier ermee. Met je blok en je “iedereen doet ertoe”.
Relevante artikelen:
